شعر بروجن:
باز کنــــد مــــــرغ دل هوای بروجن زین همه یــــــــاران با وفای بروجن
هم قدر و هم طراز باغ بهشت است باغ سیـــــاسرد با صفــــــای بروجن
زنده کنــد مــرده را به بـوی نسیمی باد پیــام آور صبـــــــــای بـــروجن
ریخته یک عـــالمی صفــــا و نجابت در نگه همگنـــــان عطای بــــروجـن
در ره دانش خــدای درس و کتـــابند نابغه خیـــــزد ز بچه های بـــــروجن
سر بکشیــــدم ز کبــــر و ناز به کلار بودم اگر یک زمـــــان به جای بروجن
زین همه دانشـــوران زبده که هر بار آمده از شهــــر و روستـــــای بروجن
شارق نام آور آن سخنـــــــور نامی دفتــــری آن شــــــاعر رثـای بروجن
اکبر صهبـــا سخن ســــرای زبردست فــــرخی و نقش رهنمــــــای بروجن
بهمن حســــــاس چیره دست توانا شـــاعر پـــر قــــدر و نوگرای بروجن
نام صفـــــــایی در این کتیبه بماند تا که قلـــــم زد به اعتــــلای بروجن
صادق ملارجب ز شهـــر صفـــــاهان در عجـب از حیـدر و نــوای بـروجن
او ز دل مردمـــان کــــــوچه و بازار شد به سخـــن شهــرتی برای بــروجن
نام شبـاب است و دفتـری به زبانها با همه شــــور و نـــواز نای بـروجــن
به که ز توفیقی جــــوان سخـن آرم او بود اینـــک گهـــر فـــزای بــروجن
همسفر شعر این زمان من وشمس ایم کوشش ما بــوده در بقــــای بــروجــن
کاش بـــــود فرصتی و بزمی و حالی هم ره مشفـق گل فضــــای بــروجن
تا که بهنگامی فســــانه ســـرایان خــــوانده شود نغمه رســــای بروجن
در بر همشهریــــان خوب وفـــــادار هـــدیه چه ریــزم به خاک پـای بروجن
گـــوهر شعــر بود مرا که ز اخــلاص همــره جان می کنــــم فـدای بروجن
کاش به پاداش این قصیـــده خسرو بــــدرقه ره شــــــود دعـــای بـروجن