اشعار محلی از بروجن:
بیا تا بِگم بَراد از کاری کُ عَیدا می شد
تُو خُونا چه شور و غوغایی یُهُو پیدا می شد
یه سالی دراز ، زحمت می کشیدند همه
کُ بِرَن دیدَنِ دای و خاله و خوار و عَمه
چه خُبِس عَیدا خدا داد ، کُ اون قومِ خویشا
بیشینَن دِیرِ هم و حرف بزنن از اون پیشا
ننِه از بافتنِ هر خِرسِک و قالی یُ روُ وِه
می خرید از برامون پیلِکی یُ حلوا چوُ وه
همچی کُ پیدا می شد تُو خونِمون تَندِه شوره
ذِق کنون دس می زدیم اینکُ دیگه وعض جُوره
ننه مون توُ دیری از گندم و جی سبزه می کاشت
با دعا و صلوات و نِفَس گرمی کُ داشت
بو می داد از برامون گندم و یِختهِ نُخوچی
تو کَلِک پِلِی می پُخت و کنارُش کله پاچی
همچی کُ کُماجدونا با دس ننه لاخُل می کرد
بوی اون تو نیمدونی زانیاما چه شل می کرد
ننه با عِخش و صفا و اون همه مِیرِبونی
مشغول شُستن و روفتن بید و خونه تِکونی
بسکی کُ مثلی نِمک دل سفید و شور بیدیم
از آقا می ترسیدیم و با ننه جور بیدیم
یه پیرن بابا میسِد از برامون با یه تومن
رَختی نی می کردیم و شوت می زدیم خنده کنون
میوه ی عَیدِ همه انجیر و تیت خُشکیده بید
با یکی میوه ی نارنج کُ آبُش مکیده بید
ننه می گفت کُ بیا بِچه بره خونه عامو
سِلام آززاد بکن و بیسون، یه کاسه سَمَنو
سمنون میسیدم و اَنگشت زنون هی می مَدَم
خونه کٌ می رسیدم کاسه را نصفه می دیدم
ننه هَفسینا می چید از سیب و سیر و سمنو
با سُماق و سنجت و سرکه و سبزی رو زِلو
بَغَلُش چراغی روشن بید و قرآن مجید
برکت و روشنی یِ سال نیا میداد نوُ وید
نِیزیکِ تحویلِ سال هر که به جاش کاری می کرد
بابا ، با سوره قرآن همه را یاری می کرد
ننه اسفندا و کُندُر تو هوا دید می کرد
کاراشا با تعجیلی هی می دیدم زید می کرد
خلاصه با این همه سال اومد و تحویل شد
نیم دونَم رو مرغ و ماهی یا رو بُز یا فیل شد
وَخسادَم ماچ کنم دَس باباما از احترام
عَید مبارِکی بگم همه به نَنِم هم به بابام
بابا و نَنِم به من عَیدی دادن یِه یِریالی
مثلی ذُرِت رو آتیش پوکی زدم اَخوشحالی
مُخلِصِ همِیدونَم هم می دونین هم می دونم
شِیرِ این رسم و رسوما تا هَمِش مَ می خونم
کُ بیا با هم دیگه یه رنگ و با وفا باشیم
کنارِ هم بشینیم و همه با صفا باشیم
بیا تا تو تنگی و سختی غمِ هم بخوریم
مثل زنجیر باشیم و دیگه از هم نبُریم
حاج احمد میرزائیان بروجنی .سروده شده در سال ۱۳۷۴